Zilveren CombiBar
- tot
- Direct leverbaar
50 x 1g zilver Heimerle und Meule UnityBox
100 x 1g zilver Heimerle und Meule UnityBox
Kettner zilveren Crisisbeschermingskaart
50 x 1g zilver Heimerle und Meule Malta muntbaar UnityBox
10 x 1g zilverbaar CombiBar
100 x 1g zilver Heimerle und Meule Malta muntbaar UnityBox
10 x 10g zilver CombiBar
3 x zilverbaar 1g Met liefde
3 x zilverbaar 1g Fijne feestdagen
10 x 10g zilver CombiCoin munttablet
3 x zilverbaar 1g Happy Birthday
3 x zilverbaar 1g Veel geluk
3 x zilverbaar 1g ter gelegenheid van de doop
3 x zilverbaar 1g Hartelijk gefeliciteerd
3 x zilverbaar 1g Vrolijk Pasen
100 x 1g zilver CombiBar combibaar
Kettner zilveren crisisbeschermingskaart (met RFID blocker)
Kettner zilveren Crisisbeschermingskaart (met RFID-blocker incl. etui)
Vijf bouwwijzen voor veel kleine baren.
Veel kleine baartjes samen, en elk ervan kan afzonderlijk worden losgemaakt: dat bestaat op vijf manieren. Alleen bij één ervan, de plaat, zitten de stukken stevig aan elkaar vast.
“20, 50 of 100 geslagen goudbaartjes van 1 g worden samengevoegd tot één grote baar. De afzonderlijke baartjes van 1 g kunnen gemakkelijk van elkaar worden gescheiden.”
Heraeus over zijn platen, productblad, vertaald

Bij het Smart Pack van C. Hafner zit elke baar in een eigen kaartje. “Elke baar kan afzonderlijk via een perforatie worden losgemaakt”, schrijft de fabrikant.
Heimerle + Meule legt zijn UnityBars los naast elkaar in een capsule of doos. Daar wordt niets gebroken; de fabrikant zet boven de pagina “Breken is verleden tijd”.
Daarnaast zijn er kaarten waarin losse baartjes met tussenruimte zijn verzegeld, en de MultiDisc van Heraeus: tien vierkante baartjes van 1 gram in een ronde verpakking.
Alleen de plaat moet worden gebroken.
Schematische tekeningen naar de productfoto’s, niet op schaal.
Van één vel worden er twee.
Bij Heraeus meet de plaat van 100 gram 74 bij 105 millimeter, die van 50 gram 74 bij 52,5. Dat zijn, op een halve millimeter nauwkeurig, de papierformaten DIN A7 en A8.
“De deelbare baren van ESG hebben het formaat DIN A7 of A8 en laten zich optimaal stapelen in kluizen en kluisloketten.”
ESG Edelmetall‑Service in het vakblad zt, nr. 6, juni 2011, vertaald
De norm DIN 476 verscheen op 18 augustus 1922. Het grootste vel, A0, is één vierkante meter. Halveert men het over de lange zijde, dan ontstaat A1, en de verhouding van de zijden blijft gelijk, schrijft het Duitse normalisatie-instituut DIN.
Deelt men de plaat van tien bij tien stukken in het midden, dan liggen er twee helften van elk 50 stukken, elk zo groot als de plaat van 50 gram: twee keer A8.
Rekenkundig krijgt zo elk van de honderd stukken een vakje van 7,4 bij 10,5 millimeter, de groeven meegerekend. Ook dit vakje heeft de vorm van de hele plaat.
Hetzelfde oppervlak, een andere dikte: de gouden plaat van 100 gram is bij Heraeus 0,85 millimeter dik, de zilveren plaat van 100 gram bij Valcambi 1,5 millimeter. Platen bestaan ook in platina.
Halveert men de plaat, dan blijft de vorm gelijk, net als bij papier.
Maten: Heraeus voor goud, combibar.com voor zilver, de bankpas volgens ISO/IEC 7810, formaat ID‑1. Het vakje is uit de maten berekend. Op dezelfde schaal, niet op schaal 1:1.

Een brug, dunner dan een halve millimeter.
De groeven tussen de stukken gaan niet door de plaat heen. Er blijft een brug van metaal staan die de stukken bij elkaar houdt. Zo staat het in het octrooischrift van de plaat.
“… bij voorkeur zo groot dat buigen onder invloed van de zwaartekracht wordt voorkomen en hoogstens zo groot dat de materiële verbinding met de hand door buigen of breken kan worden verbroken.”
Octrooischrift over de buigsterkte van de brug, vertaald
Volgens het octrooischrift kan de brug 0,05 tot 0,4 millimeter dik zijn, en kan de groef zich openen in een hoek van ongeveer 10 tot 60 graden. Dun noemt het schrift een groef die smaller is dan ze diep is. Dat zijn bereiken uit het schrift, geen meetwaarden van een bepaalde plaat.
De groef snijdt niets weg. Ze drukt het metaal alleen opzij, en het kleine opstaande randje dat daarbij ontstaat, kan bij het slaan meteen weer worden platgedrukt. Zo staat het in hetzelfde octrooischrift.
Stevig genoeg voor de zwaartekracht, meegevend genoeg voor de hand.
Schema naar de gegevens van het octrooischrift, sterk vergroot. Getekend is een voorbeeld binnen de genoemde bereiken, niet op schaal.
Op elk stuk staat wat het is.
Dezelfde slag die de groeven aanbrengt, slaat op elk stuk het teken van de fabrikant, het gewicht en de zuiverheid. Zo staat het in het octrooischrift. Ook één los stuk laat zo zien wat het is.
De productfoto’s laten zien hoe elk huis het doet. Heraeus slaat “Feingold 999,9” en “1 g”, Heimerle + Meule zijn firmateken met 1845 en “1g 999,9 FINE GOLD”, Valcambi op de zilveren plaat “1 g SILVER 999”.
De zuiverheid is dus niet overal gelijk. De gouden platen dragen 999,9/1.000, de zilveren platen van Valcambi 999/1.000. Op de zilverbaartjes van Heimerle + Meule staat 999,9.
Geen van de stukken draagt een nummer. Bij Heraeus draagt alleen de grote baar een serienummer; het certificaat zit mee in de kunststof verpakking. Voor de plaat van 50 gram van Valcambi noemt het naslagwerk Gold Bars Worldwide 2011 een verzegelde hoes met genummerd certificaat. Bij het Smart Pack van C. Hafner hoort bij elk kaartje een eigen certificaat.
Gewicht en zuiverheid staan op elk stuk, een nummer op geen.
Vergroot; de drie stukken op dezelfde schaal, de achterkant kleiner getoond. Uitsneden van productfoto’s van de shop.
Edelmetaal naar gewicht, in stukken.
Edelmetaal in stukken naar gewicht af te geven, is een oud idee. In Engeland sneed men tot in de 13e eeuw zilveren penny’s in helften en kwarten als er wisselgeld nodig was.
“… zo was een halfpenny letterlijk een halve penny en een farthing een kwart, een ‘fourthing’.”
Royal Mint Museum, “Halfpenny and farthing”, vertaald

Aan de Schlei bij Haithabu legden archeologen een schatvondst van ongeveer 200 voorwerpen bloot, “overwegend van zilver: hakzilver, fragmenten van Arabische munten (dirhams), stukken van baren en sieraden”, meldde de archeologische dienst van Sleeswijk‑Holstein in 2025. Betalen naar gewicht, met genormeerde gewichtensets en nauwkeurige weegschalen, kwam op aan het einde van de 9e en in de 10e eeuw, tegelijk met de opkomst van de handelsplaatsen Birka en Haithabu, schrijft de archeoloog Heiko Steuer.
In het Japan van de Edoperiode werd zilver naar gewicht verhandeld, in de eenheid monme van 3,75 gram. Goud telde men daarentegen in munten, schrijft het geldmuseum van de Bank of Japan.
In China speelden zilverbaren tot 1933 een belangrijke rol in de binnenlandse handel. Hun stempels noemden meestal de dynastie, de provincie en het gegarandeerde gewicht, meldt het MoneyMuseum in Zürich.
De penny moest men doorsnijden, de plaat is al verdeeld.

Ōban van goud en mameita‑gin van zilver, kleurenhoutsnede van Watanabe Kazan, 1822. The Metropolitan Museum of Art, New York, publiek domein. 
Zilverbaar uit China in het Provinciaal Museum van Zhejiang, Hangzhou. Foto van Gary Lee Todd, CC0. 
Zilverbaar uit de Mingtijd, volgens het museumbordje uit het 31e jaar van de Jiajing‑periode, omgerekend 1552. Shanghai Museum. Foto van Gary Lee Todd, CC0.






































