250 g zilverbaar kopen
- tot
- Direct leverbaar
Zilverbaar 250g (diverse fabrikanten)
Zilverbaar 250g Umicore
Zilverbaar 250g Heraeus
250 g zilver StoneX muntbaar
Zilveren muntbaar 250g Fiji (Argor Heraeus)
250g Cook Islands muntstaaf (in blik)
Zilverbaar 250g Germania Mint
Zilveren muntbaar 250g Umicore Andorra
250g zilver Niue muntbaar Argor Heraeus
Waar het slaan ophoudt.
Zilverbaren zijn er van enkele grammen tot ongeveer 31 kilogram. Tussen 10 gram en 15 kilogram zijn de kleine meestal geslagen en de grote gegoten. Waar het ene ophoudt en het andere begint, bepaalt elk huis zelf.

Umicore slaat zijn zilverbaren van 10 tot 100 gram. Vanaf 250 gram giet het huis ze, tot en met 15 kilogram.
Bij Heraeus ligt de grens op dezelfde plek. Geslagen worden daar de troy ounce en 100 gram, gegoten 250 en 500 gram en 1, 5 en 15 kilogram.
Andere huizen trekken de grens heel ergens anders. Heimerle + Meule giet de troy ounce al, een klein vierkant met zijden van 23,5 millimeter. Valcambi slaat de kilo nog, 130 millimeter lang en 11,2 millimeter dik.
Hoe groter de baar, hoe eerder hij gegoten is.
Formaten volgens de opgaven van de producenten, bij Heraeus alleen de formaten die het huis zelf noemt; de geslagen troy ounce van Heimerle + Meule volgens de baar in de shop. Op de as is het van 10 tot 100 gram even ver als van 100 gram tot 1 kilogram.

Waarom vloeibaar zilver lucht schuwt.
Zuiver zilver neemt bij het smelten zuurstof uit de lucht op. Bij het stollen ontsnapt die weer, en dat kan heftig gebeuren. Oude Duitse naslagwerken noemen het “Spratzen”.
“Het zuivere zilver neemt bij het smelten in contact met lucht veel zuurstof op, die echter op het moment van stollen ontsnapt …”
Pierer’s Universal‑Lexikon, deel 16, 1863, lemma “Spratzen”, vertaald
De zuurstof breekt daarbij de al gestolde korst open en drijft het nog vloeibare zilver naar buiten, tot een sponsachtige massa waaruit zilverbolletjes springen. Zo staat het in het lexicon van Pierer.
De scheikundige Gay‑Lussac ving de zuurstof op onder een met water gevulde stolp. Hij kreeg twintig tot dertig keer het volume van het zilver, meldt Pierer. De Encyclopaedia Britannica noemt in 1911 twintig keer. Dit zijn gegevens uit naslagwerken van 1863 en 1911, geen hedendaagse meetwaarden.
Het middel daartegen staat in hetzelfde artikel: roeren terwijl het zilver stolt, “maar het beste” houtskoolpoeder erop strooien voordat het vast wordt. Zilver met 1 tot 2 procent koper vertoont dit volgens Pierer niet, zuiver zilver wel.
Helemaal verdwenen is de zuurstof niet. Keurt een affinaderij van de Londense lijst haar zilver tegenwoordig met de spectrograaf, dan tellen zuurstof en stikstof uitdrukkelijk als zilver.
Schema naar de beschrijving in Pierer’s Universal‑Lexikon van 1863, niet op schaal.

De inzinking in de bovenkant.
Zilver krimpt sterk bij het stollen, schrijft Meyers lexicon van 1909. Bij een gegoten baar is dat bovenaan te zien: de bovenkant kan in het midden licht inzakken, en er kunnen ook ringen van het afkoelen ontstaan.
“Overmatige krimp, dus de naar binnen gewelfde bovenkant van de baar en eventuele concentrische afkoelringen, mag de duidelijkheid van de stempels en het veilig stapelen van de baren niet wezenlijk aantasten.”
LBMA, Good Delivery Rules, technische specificaties, paragraaf 2.1.4, vertaald
De LBMA is de vereniging van de Londense edelmetaalmarkt. Haar regels zijn geschreven voor de grote baren van deze handel. Ze laten zien wat er bij het gieten van zilver gebeurt.
Voor zilver gelden daar eigen regels. Een beetje hameren van het oppervlak is toegestaan, bij goud hoogstens het gladmaken van een scherpe braam. En gesloten vormen zijn voor zilver sinds 2008 verboden, vooral omdat daarin verborgen holtes kunnen ontstaan.
Gegoten baren zijn bovenaan breder dan onderaan. Bij de baar van 15 kilogram van Umicore meet de bovenkant ongeveer 235 bij 100 millimeter, de onderkant 210 bij 80, bij een hoogte van 75 millimeter. De LBMA eist voor haar zilverbaren een schuinte van 5 tot 15 graden, zodat ze goed vast te pakken zijn.
Rekent men na met de maten van Umicore, dan staan de zijkanten van zijn gegoten baren ongeveer 6 tot 10 graden schuin.
Een gegoten baar laat op zijn bovenkant zien hoe hij gestold is.
Maten van Umicore. In goud de bovenkant, de inzinking daarin alleen aangeduid: de diepte ervan is niet gemeten. De schuinte is berekend uit de bovenste en onderste breedte en de hoogte.

Zilver wordt anders gekeurd dan goud.
Voor goud schrijft de LBMA in het scheidslaboratorium de vuurproef voor, minstens zes keer. Bij zilver meet het laboratorium wat geen zilver is en trekt dat af van 1.000 delen.
“Bij zilver gebruikt het scheidslaboratorium in de regel een spectrografische methode en bepaalt het zilvergehalte uit het verschil, waarbij opgeloste gassen zoals zuurstof als zilver tellen.”
LBMA, Good Delivery List Rules, januari 2026, bijlage D, paragraaf 2.3, vertaald
Dit zijn de regels voor de affinaderijen op de Londense lijst. Ze laten zien hoe verschillend de twee metalen gekeurd worden.
Lang werd zilver in het vuur gekeurd, in kleine schaaltjes, de kapellen. In 1832 gaf de Franse muntcommissie een handleiding van Gay‑Lussac uit, dezelfde die de zuurstof in het zilver had opgevangen. Daarna kon het ook “langs natte weg”: men slaat het zilver neer met een keukenzoutoplossing, in plaats van het in de kapel in het vuur te keuren.
In 1874 beschreef Jacob Volhard nog een natte methode, met thiocyanaat in plaats van keukenzout.
De keukenzoutproef leeft voort in de norm. ISO 13756 bepaalt zilver in sieraden en edelmetalen met natrium‑ of kaliumchloride, ISO 11427 met kaliumbromide, beide nu in de versie van 2024 en voor zilvergehaltes van 100 tot 999 promille. Voor hogere gehaltes noemen beide de spectroscopie uit het verschil.
Bij zilver telt de rest: 1.000 delen min alles wat vreemd is.
Volgens de regels van de LBMA van januari 2026. Het vreemde aandeel is sterk vergroot getekend.
Drie pond, ingeslagen.
Het gewicht op de baar slaan is oud. Tot de zilverschat van Kaiseraugst in Zwitserland behoort een baar uit de tijd kort na 350 na Christus. Ingeslagen is P III, drie Romeinse pond.

De baar meet 12,3 bij 7,8 centimeter en is 1 centimeter dik. Hij weegt 947,8 gram, dat komt overeen met drie Romeinse pond.
Daarnaast staan twee kleine stempels GRONOPI, waarschijnlijk de naam van de verantwoordelijke ambtenaar, en een ronde stempel met borstbeeld en naam van keizer Magnentius.
Een kilobaar van nu weegt bijna hetzelfde en heeft toch een andere vorm. De gegoten kilobaar van Heraeus meet 111 bij 51 millimeter en is 21 millimeter dik, meer dan twee keer zo dik als de Romeinse baar.
Nog veel ouder is een zilverbaar met Hettitische hiërogliefen in het Metropolitan Museum in New York, uit de 14e tot 13e eeuw voor Christus.
Al meer dan 1.650 jaar geleden stond het gewicht op de baar.
Maten: Augusta Raurica, Augster Blätter zur Römerzeit 10, en de producenten. Alle drie van boven op dezelfde schaal, de kilobaren als productfoto’s van de shop, de Romeinse baar als omtrek naar zijn maten getekend.





















